ÇOCUK HASTANESİ'NİN TAŞINMASINA TEPKİ
Mustafa GÜNEŞ

ESKİDEN ŞEHİTLERİN AİLELERİ YOK MUYDU?

Mustafa GÜNEŞ
gunes.mu@hotmail.com
 
 
RUHA TV
 

En az 20 yıldır bu ülkede ne zaman birileri barıştan, silahların susmasından veya kanın durmasından söz etmeye kalkmışsa, hemen şerefli medyamızın her yanından;

“Şehit ailelerine ne diyeceğiz?”

“Şehit ailelerinin hassasiyetini düşünen yok mu?

“Şehit aileleri ne diyor bu işe?”

“Bunca şehidin kanı boşuna mı aktı?”Diye akortsuz koro halinde sesler yükselmeye başlar. Buna karşılık birileri;

“İyi de savaş sürdüğü sürece daha çok kan akmayacak mı?” Gibi akılcı bir cevap verecek olsa;

“Ne yani devlet teröristle pazarlık mı yapsın?” “Terörün kökü kurutulmadıkça…”, “Terör ya bitecek, ya bitecek!” Ve daha bunun gibi bildik ve ezberlenmiş cümleleri peş peşe sıralıyorlar. İtirazlar o kadar yoğun ve yüksek seslerle yankılanıyor ki, akıldan ve barıştan söz eden, ettiğine edeceğine pişman edilmiş olarak geri püskürtülüp köşesine çekilmek zorunda bırakılıyor.

ŞEHİT AİLELERİ DERNEKLERİ

Bu Kürt hareketi başladığından beri (onlardan akan kan olmadığı için Kürt kesimindeki 40 bini yok sayıyoruz),yalnız devlet tarafından verilen kayıpların resmi ağızlardan 6 bin civarında olduğu ifade edilmektedir.

Bu sayıyı aileleri, akraba ve yakın çevrelerine yaydığımız takdirde bu kirli savaştan zarar görüp acı çekmiş insanların sayısı en az yüz bini bulur.

Bunlardan dernekler kurup örgütlenerek dayanışma içine girenlere baktığımızda ise yukarıdaki rakamların onda birini bile oluşturmadığı görülür. Kalan büyük çoğunluk sessizce bir kenarda, kaderine katlanmaya ve hayatını sürdürmeye çalışıyor.

Adına ister “kirli savaş”ın bitirilmesi, ister “barış süreci”, ister silahların susturulması, hatta ister “teslim alma” deyin… Ne zaman bu terimlerden biri ortaya atılsa, hemen bu dernekler devreye girip ortalığı ayağa kaldırmaya başlıyor, söyleyeni söylediğine pişman ettiriyorlar.

ESKİ ŞEHİTLER

Oysa Orta Asya’dan başlayıp Viyana önlerine kadar giden ve oradan da tekrar Anadolu’ya dönen bu devletin tarihinin bir anlamda savaş ve şehitlerin tarihi olduğunu her kes bilir.

Örnek olmak bakımından çok gerilere gitmeden yakın tarihimizdeki Birinci Dünya Savaşına bir göz atalım:

Daha savaş başlamadan önce Balkanlardan çıkarılma savaşlarında Yunan, Bulgar, Sırp ve Hırvatlara karşı yüz binlerce;

Çanakkale’de İngilizlere karşı kimilerine göre 120, kimilerine göre ise 250 bin (ki bu kadar şehit vermeye gerek olmadığına inananlardanım);

Savaşın başlaması ile Rusya’ya karşı Sarıkamış’ta Enver Paşa’nın göz göre göre ölüme gönderdiği 90 bin ve sonraki çatışmalarda gene yüz binlerce;

Kuzey Afrika’da İngiliz, Fransız ve İtalyanlarla karşı yüz binlerce;

Arabistan Çöllerinde Müslüman Araplarla İngilizlere(Lawrens öncülüğünde) karşı yüz binlerce,

Yemen savaşında gene İngiliz ve Yemen birliklerine karşı üç yüz bin;

Irak’da İngiliz Arap birliklerine karşı on binlerce;

Suriye’de Fransız ve Arap birliklerine karşı gene on binlerce şehit verilmişti.

Hele Yemen’de “gidip gelmeyen” üç yüz bin askerin trajedisi üzerine yakılmış türküleri dinleyen kim ağlamaz, kimin tüyleri ürpermez? Ünlü;

Yiğidimin kara gözün

Karıncalar oydum’ola?”

Veya

“Ya kimlere baba desin

Yetim yavrum dillenirse?”

Sözlerini duyup da boğazı düğümlenmeyene, hatta ağlamayana insan mı denir?

Özellikle Hicaz’dan dönüş sırasında Lawrens’in (Lawrence) Araplarla tertiplediği baskınlar sırasında acımasızca katledilen 40 bin dolayındaki askerin trajedisi dile bile getirilmemiştir.(Belki de Büyük Türk Milliyetçisi Oktay Vural gibi Arap asıllı kardeşlerimiz üzerine alınmasınlar diyedir.)

Bunların hepsini düşündüğümüzde, bu ülkenin Birinci Dünya Savaşında verdiği kayıp ve şehit sayısının resmi rakamlarla ifadesi 1 Milyon 5 yüz bin civarında insandır.

KURTULUŞ SAVAŞI

M.Kemal’in önderliğinde başlatılan ve herkesin bildiği Kurtuluş Savaşı’nın hazırlıkları aşamasında, acıların sıcaklığı devam ederken bile ilk iş İngiltere, Fransa ve Rusya ile görüşmelere geçilmiş, destek alınmaya çalışılmıştır. (ki olayların üzerinden henüz 1 yıl geçmişti)

Kurtuluş savaşının bildik bir şekilde bitmesiyle başlayan Lozan görüşmelerinde bütün bu devletlerle görüşmeler yapılıp anlaşma sağlandı.

Hemen arkasından Türkiye, imparatorluğun yıkıntılarından türemiş bütün devletleri tanımış, Araplar tekrar kardeş halk ilan edilmiş, Atatürk bir şey olmamış gibi daha birkaç gün önce İzmir’den attığı kanlı bıçaklı düşman Yunanlı Venizelos’la el sıkışmış; Rusya, İngiltere, Fransa ve İtalyanlarla karşılıklı dostluklar kurmuştur. Atatürk resimli ilk Türk Paraları bile İngiltere’de basılıyordu.

ŞEHİTLERDEN SÖZ EDEN YOKTU

Bütün bunlar olup biterken bir gün, bir tek yerde ne bir milyon beş yüz bin şehitten, ne de ailelerinin görüş ve hassasiyetinden söz edilmiştir.

Neden edilmemiştir? Çünkü barış sürecine girildiğinde, devletler ve insanlar, geçmiş şehitlerin hesabını ortaya dökmek için değil, yeni şehitler vermemek için bir araya gelirler. Çünkü her kes bilir ki her seferinde şehitlerin kanı öne sürülürse, karşı tarafın da şehitleri öne sürülür ve görüşmelerden olumlu bir sonuç alınamaz.

Üstelik bunların yakınları da kaderine terk edilmişti. Kocasız ve babasız kalan yüz binlerce dul ve yetim o yoksullukta kendi çabaları ile hayatta kalmaya çalışıyordu. Hiç birine ne bir devlet yardımı ne de bir maaş bağlanmıştı.

YA GAZİLER?

Hele “gazilerin” durum anlatılacak gibi değildi.

Mesela yengemin babası vardı: Apê Şeyhmus...7 yıl boyunca gezmediği cephe kalmamıştı. Dört kere yaralanmış, tedavi edilip tekrar cepheye gönderilmişti. İlkokulda idim. Mangalın başında, hangi yarayı hangi cephede aldığını göstererek savaş hikâyelerini anlatırdı. Ayaktan aldığı yarayla topallıyordu. Çok yaşlanmıştı. Küçük bir merkebi vardı. Onunla hamallık etmeye çalışırdı. Ona yüklerini taşıtanlar, topallık ve yaşlılığına acır, kendileri eşeğe yüklerlerdi. Karısı  “ölü yıkayıcılığı” yaparak aileyi geçindirirdi. Yokluk ve sefalet içinde öldü. Hiç birinin aklına gidip devletten yardım istemek gelmedi. Zaten devletin de onlara yardım edecek hali yoktu.

ONRLARIN DA AİLELERİ VARDI

Bu günkü tartışmalara baktığımda, “ acaba o zaman bu kadar şehit, hiç ailesi, yakını ve çevresi olmayan insanlardan özel olarak mı seçiliyordu?” Diye düşünmeden edemiyorum. Elbette böyle olmadığını hepimiz biliyoruz. Ama insanlar ,“keşke olmasaydı, fakat yeni şehit verilmemek için bunlara katlanmak zorundayız” diye ortak bir akıl oluşturup ortama hâkim kılmaya, yarasını içine gömmeye çalışıyordu.

BARIŞ ANCAK BÖYLE GELİR.

Son birkaç yıldır, artık çatışmalarla sonuç alınamayacağı her kes tarafından iyice anlaşıldığı için bu günlerde, bu sefer kararlı gibi gözüken bir silah bırakma ve barış sürecine girilmiştir. Fakat bu işten malzeme, fonksiyon ve itibar kaybedeceğini gören kimi kesimler, doğrudan önünde duramayacaklarını anlayınca; kendilerince örgütlenmiş , “şehit aileliğini” adeta meslek edinmiş ve sayıları birkaç bini geçmeyen bildik kişileri ileri sürerek her ortamda konuşturmaya başladılar.

Hâlbuki biraz yakından bakıldığında bağırıp çağıran bu kesim şehit ailelerinin çok küçük bir kısmını temsil ediyor ve hepsi de bir ideolojinin mensupları.

Üstelik devlet bu günkü imkânları ile hiç birinin ailesini mağdur etmemiş, iyi kötü hemen hepsine ev ve maaş bağlamıştır.

Beri yanda asıl saygıyı hak eden, bir kenarda kaderine razı olmuş yüz binlerce şehit yakını barışın gelmesi ve başka şehitlerin verilmemesi için dua edip yardımcı olmaya çalışıyor.

İdeolojik kesimin kullandığı terimlere bakınca, insan düşünmeden edemiyor: Sanki bunlar;

“Ben yakınımı kaybettim. Oysa barış gelince kimse yakınını kaybetmeyecek. Biraz da onlar kaybetsin.” Gibi bir psikolojik takıntıya saplanmışlar. Bu düşünce çoğumuza tuhaf gibi gelebilir. Ama barışa ve silahların susmasına böylesine karşı çıkmanın mantığını başka nasıl izah edebilirsiniz?

BUNLARI DİNLEMEMELİYİZ

Bütün bu bağırış çağırışlara rağmen bunları dinlememeli ve gerçekten iki tarafın da onurunu incitmeyecek bir barış olacaksa sonuna kadar gidilmelidir.

75 milyonluk bir ülkenin kaderi, rahatı, huzuru ve gelişimi bir kaç bin “savaş sever” in bağırtı çağırtısına feda edilemez.

“Barışseverlerin” savaş severlerden daha kararlı oldukları gösterilmelidir. Sokaklara dökülüp şehir şehir miting mi yapacaklar? Varsın yapsınlar. Hatta diledikleri meydanda miting yapmalarına izin verilmeli ve her türlü kolaylık gösterilmelidir ki sonunda büyük çoğunluğun barışta kararlı olduğunu öğrenmeliler.

Yeter ki bunca başarısız girişimden sonra bu kez iki tarafın da hakkının gözetilip onurunun incinmediği bir sonuca bağlansın.

 

24.3.2013

Mustafa Güneş /Urfa

 
 
 
 
25 Mart 2013 Pazartesi 11:32
 
 

(0 Yorum Yapıldı)Yorumlar
<p>Henüz kimse yorum yapmamış, ilk yorum yapan siz olun.</p>
Telefonsuz İnternet Dönemi Başıyor
 
Son 24 Saat
Haberler RSS Beslemesi
 
 
Yazarlar
Yazarlar RSS Beslemesi
 
 
 
Anket
İNTERNETTE TV YAYINI İZLİYORMUSUNUZ
İZLİYORUM
İZLEMİYORUM
BAZEN
 
 
 
 
Namaz Vakitleri
 
  • İmsak04:19
  • Güneş05:57
  • Öğlen11:20
  • İkindi14:04
  • Akşam16:24
  • Yatsı17:50
 
 
Tarihte Bugün
1647 - Alse Young adındaki bir kadın Amerikan kolonilerinde cadılık suçlamasıyla idam edilen ilk şahıs olmuştur. Young Hartford, Connecticut'ta asılarak idam edilmişti.
1832 - Quebec'te Asya kolerası salgını: yaklaşık 6000 kişi öldü.
1889 - Eyfel Kulesi'nin ilk asansörü halka açıldı.
1894 - Rusya'nın son çarı II. Nikola taç giydi.
1926 - Milli Mücadele'ye katılmayan memurların görevlerine son verilmesine ilişkin kanun kabul edildi.
1938 - Amerikan Karşıtı Faaliyetleri İzleme Komitesi (HUAC)ilk oturumunu yaptı.
1938 - Atatürk, Ankara'dan son kez ayrıldı.
1946 - Belediye seçimleri olaylı geçti. Demokrat Parti, iktidarın seçimde yanlı davrandığı ve seçim güvenliği olmadığı gerekçesiyle seçimlere katılmadı.
1957 - Abant'ta meydana gelen 7,1 büyüklüğündeki depremde 52 kişi öldü.
1963 - İskenderun Gazeteciler Cemiyeti kuruldu.
1966 - Denizli' de gerçekleşen genel kurul toplantısında Çelik Yeşilspor Gençlik ve Pamukkale Gençlik kulüplerinin katılımlarıyla Denizlispor profesyonel futbol kulübü kuruldu.
1968 - Başbakan Süleyman Demirel, "düzeni değiştirmek isteyenler meczuptur, anarşisttir" dedi.
1970 - Sovyetler Birliği yapımı Tupolev Tu-144 süpersonik uçağı, Mach 2 hızını aşabilen ilk ticari hava taşıt aracı oldu.
1972 - ABD ve SSCB arasında balistik füzelerin sınırlandırılması antlaşması imzalandı.
1982 - Yılmaz Güney'in senaryosunu yazdığı Şerif Gören'in yönettiği 'Yol' filmi Cannes Film Festivali'nde büyük ödülü Costa Gavras'ın 'Kayıp' filmiyle paylaştı.
1983 - Sosyal Demokrasi Partisi (SODEP) kuruldu Genel Başkanlığa Erdal İnönü seçildi.
1993 - Salman Rüşdi'nin 'Şeytan Ayetleri' kitabını yayımlamaya başlayan Aydınlık gazetesi toplatıldı.
1997 - Susurluk'taki kazanın duruşmasında, kamyon şoförü Hasan Gökçe, 6 milyon 420 bin lira para cezası ile DYP Şanlıurfa Milletvekili Sedat Edip Bucak'ın ailesine 100 milyon lira manevi tazminat ödemeye mahkum edildi.
1999 - Danıştay Sekizinci Dairesi, başı açık görev yapmayı kabul etmeyen türbanlı memurların, uyarı cezası verilmeden işten çıkarılmasına karar verdi.
2003 - Ukrayna Havayolları'na ait uçak, Trabzon'un Maçka ilçesi yakınlarında düştü. İspanyol Barış Gücü askerlerini taşıyan uçakta 62 asker ile 13 kişilik mürettebat öldü.
2006 - 6.3 büyüklüğündeki Mayıs 2006 Cava Depremi meydana geldi. Depremde en az 5749 kişi öldü, 38,568 kişi yaralandı ve 600,000 kişi evsiz kaldı.
 
 
Arşiv
 
 
Süper Loto
19.05.2016 Tarihli Çekiliş Sonucu152021234344
 
 
On Numara
23.05.2016 Tarihli Çekiliş Sonucu01020607091114151620242632363745485057587377
 
 
Sayısal Loto
21.05.2016 Tarihli Çekiliş Sonucu040815273347
 
 
Şans Topu
25.05.2016 Tarihli Çekiliş Sonucu182125323408
 
 
Kurumsal

İçerik

Gündem

Siyaset

Teknoloji

Yandex.Metrica