Recep KOÇAK

Hidayet kapınızı çalabilir


Recep KOÇAK
24 Mart 2014 Pazartesi 10:30

Elektronik posta kutuma Diş hekimi Abdülkerim Karaağaç Ağabey’den mesajlar alırım zaman zaman. O mesajların bir kısmını www.habername.com’daki köşesinden de okuyor, istifade ediyorum. Bir süre önce ondan gelen ve bizzat kendi başından geçen bir hikâyeyi gözyaşları içerinde okumuştum. Bu hikâyeyi geçen gün muayenehanesinde bir de onun ağzından dinledim. Yine gözyaşlarımı tutamadım.

Onun kaleminden gönüllerimize ulaşan “HİDAYET KAPIDA” başlıklı yazıyı özetleyerek dikkatinize sunmak istiyorum. Bu yazının tamamını gazetemizin internet sitesinden okuyabilirsiniz..

…

O gün randevularım da bayağı yoğundu. Normalde muayenehaneyi saat 18’de kapatıyordum, yoğunluk sebebiyle saat 19’a kadar kalmıştım. Tam çıkmak üzereydim ki, cep telefonum çaldı. Arayan bir bayandı ve daha önce gelen hastalarımdan biriydi.

“Doktor bey, ben hastalarınızdan Zeynep, tanıdınız mı? Büyükçekmece’den.

“Tanıdım ablacığım” dedim. Çünkü dişleri için çok gelip gitmişti. Son üç yıl içerisinde ise hiç gelmemişti. Önceki yıllarda yaptığı hataları sebebi ile çekimler, dolgular, köprüler yapılmış, kalan dişlerine ise özenle bakmayı öğrenmişti.

Telefona teşekkürle başladı ve “Aradan geçen bu üç yıl içerisinde sizin gayretleriniz, bilgilendirmeleriniz sebebiyle diş hekimine ihtiyacım olmadı. Yalnız şimdi, size yakın ikamet eden bir tanıdığımın dişi çok ağrıyormuş. Telefonda görüşürken bana söyledi. Kendisinin diş hekimine gitmiş, onun kapalı olduğunu öğrenince, nereye gideceğini, dişinin ağrısını nasıl durduracağını ağlamaklı bir vaziyette bana anlattı. Ben de ona, sizi söyledim, eğer müsaitseniz iki dakikada sizde olacak” dedi.

“Zeynep ablacığım gönderin de bakalım, inşallah, Allah (c.c.) şifayı bizim elimizle verir” dedim. “Peki, size güveniyor ve gönderiyorum doktorum” dedi ve selamla telefonu kapattık.

Gerçekten de tam iki dakika sonra Zeynep ablanın gönderdiği bayan gelmişti.

Kapıdan içeri girdiğinde beni görünce çok şaşırmış ve garip bakışlar sergiliyordu. Ben görür görmez dişleriyle neredeyse alt dudaklarını ısırıyordu. “Acaba geri dönüp gitsem mi?” dercesine bakışlar sergiliyordu. Fakat çok emin olduğu birisinin referansıyla gelmesi ve dişinin de çok ağrıyor olması sebebiyle gitmiyordu belli. Henüz içeriye yeni adım atmasına rağmen ilk sorusu sakalımla ilgiliydi.  Hatta sakalımı başparmağı ve şahadet parmağı arasında tutarak “Bu nedir? Bunu neden uzatıyorsunuz, söyler misiniz?” dedi. Onun sakalımı tutuşuna ve böyle bir soru sormasına ciddi bir tepki verebilirdim. Fakat sesimin tonuna dikkat ederek, onu rahatsız etmeyecek kelimeler seçerek cevap vermeye çalıştım.

“İnsanlar bazı şeyleri severler ablacığım, Meselâ, sizin hoşunuza gitse "Ben de bir kaç ay sakal bırakayım" deseniz, uzatabilir misiniz? Bu mümkün mü? Allah (c.c) erkeğe böyle bir süs vermiş, bu güzelliği bazıları saçını tıraş ettiği gibi güzel süsü de kesiyor, tıraş ediyor. Bazı kimseler de benim gibi uzatıyor. Bunda bir gariplik yok. " dedim. İlk anda hiç beklemediğim tavır ve soru ile karşılaşınca bir an şaşkınlık geçirdim.

Bana meslek hayatım boyunca genellikle beyli, bayanlı Müslüman çevreden insanlar gelir ve bayanların en açıkları bile mini etekli olmazdı. Gelen bu bayanın giyimi! “Giyimi” demeye bile dilim varmıyor, çünkü üstünü örten ciddi bir şey yoktu ki. Sekreterime, uzun hasta önlüklerimizden bağlamasını söyledim. Hasta önlüğü onu bayağı örtmüştü.

Daha fazla beklemeden ağız muayenesi yaptım. Ağzında beş tane çürük dişi vardı. Özellikle ikisinin çürüğü sinire girmiş ağrıyı da onlar yapıyordu. Evvela, hem ağrısını kesmek, hem de diş kaybını önlemek için, o iki dişine iğne yaptım..

Hastaya ismini sordum, “Hidayet” dedi. Bu isim, o an bana çok şeyler düşündürdü ve Hidayet’e içimden yüzüne karşı dualar etmeye başladım. “Allah’ım bu karşımda duran bedeni ismine layık eyle. Beni hidayetine vesile eyle. Şuradan çıkmadan sözlerimi tesirli eyle ki, asıl hidayetle buluşsun Allah’ım...” diye dualar ettim.

Sonra, nereli olduğunu sordum. “Eskişehirliyim fakat ailemle birlikte 14 yaşımda Almanya’ya gitmişiz tam 24 yıldır da Almanya’dayım. Üç - beş senede bir İstanbul’da tanıdıklarımızın yanına geliyoruz” dedi.

Ben, dişleri ile ilgili bir-iki soru daha sordum. Sonrasında, soruları Hidayet Hanım sormaya başladı. Soruların ardı arkası kesilmiyordu. O sorularını sormaya devam ediyordu; Nazikçe, “Hidayet hanım anestezinin tesiri geçmeden dişlerinizin tedavisini yapayım, ondan sonra sorularınıza gene cevap veririm inşallah” dedim.

45 dakikalık uğraşmanın ardından iki dişinin kanal tedavileri bitti. “Çürük olan diğer üç dişinizi de ihmal etmeyin, onlar normal dolgu ile kurtulacakken, kanal tedavisine gitmesinler Hidayet hanım” dedim.

Tedavinin bitmesini sabırsızlıkla bekliyordu. Gene sorular sormaya başladı. Fark ettim, bizim davranışlarımız, sesimizin tonu ve verilen makul cevaplar çok dikkatini çekmişti. Hiç beklemediği cevaplar alıyor ve o cevaplar, Hidayet hanımın beyninde fırtınalar estiriyordu. Çok şaşkındı, sormak yerine artık gözünü bir noktaya dikerek, düşünme dönemi başlamıştı

Baktığınızda, ciddi bir şok geçirdiğini, beyninde 38-40 yıllık ömrünün tahlilini yaptığını görüyordunuz sanki. Biraz sonra, “Bekleme salonunda oturmam için, bana beş dakika müsaade eder misiniz?” dedi.

O, oturup dinlenirken ben de çıkmak için hazırlıklar yapıyordum. On dakika kadar sonra, aletleri toplamış, sterlizatöre koymuş, ilaçları yerine yerleştirmiş ve üzerimi değiştirmiştim ki, Hidayet hanım başı önünde, hıçkırıklarla yanıma geldi.

“Hayırdır, anestezinin tesiri geçtiği için, dişlerinde yeniden seni ağlatacak kadar ağrı mı başladı” dedim. “Hayır, hayır dişlerime değil, 38 yıllık ömrüme, sizin gibi görünüme sahip olanlara şimdiye kadar düşman oluşuma, dine, imana karşı oluşuma ağlıyorum doktor bey. Bu yaşıma kadar sakallı, Müslüman görünümlü olanları bana, çevremdekiler, özellikle de annem, babam, beyim, “Onlar yobaz, geri zekâlı, hiçbir şeyden anlamaz, af edersiniz hayvanlardan daha aşağı bir güruh” olarak öğretip, tanıttılar. O yüzden, kapınızdan içeri girip sizi görünce, neredeyse geri çıkıp gidecektim. Benim şimdi Müslüman olmam için ne yapmam lazım bana söyler misiniz, köleniz olayım doktor bey” dedi. Ben de “Şimdi söyleyeceğim cümleyi benimle beraber can-ı gönülden tekrar et, elhamdülillah Müslüman olursun” dedim. O da maşallah neredeyse ağlayarak şehadet kelimesini benimle tekrar etti. Bir defa ile kalmadı “Ne olur tam öğrenmem için birkaç kere tekrar edelim” dedi ve tekrar ettik elhamdülillah.

Hemen bir ilmihal kitabı tutuşturdum eline. Fazla kalmadan ayrılmak istedi, heyecanlıydı, içi içine sığmıyordu adeta. Kapıdan çıkarken; “iyi günler” dedi ve merdivene doğru yürüdü. Arkasından; “Hidayet Hanım” diye seslendim. “Bakınız siz şu andan itibaren Müslümansınız elhamdülillah, birilerinin yanından ayrılırken de, onlarla karşılaşınca da Allah’ın selamını unutmayınız. Siz Allah’ın izniyle Hidayet’e ermiş birisiniz.” dedim. Tekrar hıçkırıklar içinde “Selamün aleyküm” dedi ve yoluna devam etti…

 

recep.kocakk@gmail.com

https://twitter.com/recebkocak

 


YORUMLAR
Henüz kimse yorum yapmamış, ilk yorum yapan siz olun.
Kurumsal

İçerik







Yukarı Çık